Το οτιδήποτε οτινάναι (2005-2013)

Αυτές οι φαινομενικά αυτόνομες εικόνες καθιστούν ορατό το ερευνητικό ερώτημα «τι εκδηλώνεται σε μια φωτογραφία;»
Μένοντας σε κατάσταση αναρώτησης και απάθειας, στοχεύουν να απευθύνονται στον θεατή ως απορία του «τι είναι εκεί μέσα;» και συνάμα να απαντούν δείχνοντας απλά το περιεχόμενό τους ως κυριολεκτικό θέμα των φωτογραφιών αυτών και ταυτόχρονα να μιλούν για την γενική ιδιότητα όλων των φωτογραφιών: «να εμφανίζουν κάτι, κάπως, κάπου, κάποτε».
Παραφράζοντας τη θέση του Ed Rusha για το έργο του σε σχέση με την Τέχνη, θεωρώ ότι αυτές εδώ οι φωτογραφίες δεν είναι δηλώσεις για τον κόσμο μέσω της Φωτογραφίας, αλλά είναι δηλώσεις για το μέσο της Φωτογραφίας διαμέσου του ορατού κόσμου.
Φαινομενικά, το ανάφορό τους είναι καθημερινές αστικές σκηνές. Ωστόσο, απλά χρησιμοποιούν τα καθημερινά αυτά φαινόμενα ως φόντο άνευ σημασίας. Οι φωτογραφίες μου δεν επιζητούν να επικοινωνήσουν κάτι συγκεκριμένο για το περιεχόμενο το οποία φαινομενικά απεικονίζουν.
Ο Scruton έχει σημειώσει τη διαφορά ανάμεσα στο να ενδιαφέρεσαι για ένα πράγμα για χάρη του και στο να ενδιαφέρεσαι για αυτό ως αναπαράσταση κάτι άλλου. Υπό αυτή την έννοια, οι φωτογραφίες εδώ αφορούν την λειτουργία τους, καθώς μιλούν για την ιδιοσυστασία του μέσου, παρότι απεικονίζουν περιστατικά από τον κοινά αντιληπτό κόσμο.