Ιδιόμυχα περάσματα

Οι φωτογραφίες που απαρτίζουν την ενότητα εικόνων αυτή, αποτελούν ίχνη εμπειριών δυνητικής συνάντησης με το Θείο, στον τόπο γύρω από τα Αστερούσια όρη στην Κρήτη,  όπου ερημίτες και προσκυνητές συμβιώνουν με την φύση εδώ και πολλούς αιώνες.

Ερημικές περιοχές με τοπωνύμια όπως Κάλλιστος, Πατέρας, Γουμενόσπηλιος, Αββακόσπηλιος,  και τα πέριξ δυο ναών αφιερωμένων στην Παναγία από τον 15^ο αι. – στα Καπετανιανά και τον Κουδουμά-  αποτελούν τα σημεία στα οποία εντοπίστηκαν οι υπερβατικές αυτές όψεις εισόδων «μετάβασης» που απεικονίζονται εδώ. Μέσω πρακτικών συνειδησιακής αφύπνισης -προσευχή, οξυμένη παρατήρηση, ενδοσκόπηση, εξιλέωση, στέρηση, δοτικό μοίρασμα, κ.α.- που έλαβαν χώρα κάποτε γύρω από τα αντικείμενα που χρησιμοποιήθηκαν σε εθιμοτυπικά πίστης,  αυτά εμποτίστηκαν σε κάποιο βαθμό από την τελετουργία και επιλέχθηκαν εδώ να προταθούν ως πιθανά περάσματα.

Κριτήριο επιλογής τους αποτελεί η πιθανή ομοιοκραδασμικότητά*  τους με την κατάσταση την οποία επικοινωνούν. Άγνωστοι ασκητές, αγιάκια, αναχωρητές, σπηλαιώτες, προσκυνητές του σήμερα, όλοι τους μοιράζονται τρόπους επίτευξης μιας ιδιόμυχης πρόσβασης στα αόρατα εγκόσμια.

Είναι κάτι λίγες στιγμές εμβύθισης στις συχνότητες που έμβια και πνευματικά πλάσματα μοιράζονται, κατά τις οποίες εμφανίζεται η δυνατότητα αυτή στην μορφή των πραγμάτων.  Μια διαδικασία ταπεινής ένωσης του ψυχισμού που επιτρέπει στον ορατό εαυτό να συνυπάρξει και να ενωθεί τελικά με συμπαντικά πλάσματα, λαμβάνει χώρα εδώ μέσω της φωτογραφικής αναζήτησης του υπερβατικού∙ μια πράξη που μπορεί να γίνει ασκητική, δίχως την αγωνία να τεκμηριώσει οπτικά, μα απλά να προσκαλέσει ανυστερόβουλα τον θεατή προς ένα πέρασμα.

*στην σύγχρονη καλλιτεχνική πρακτική ο αντίστοιχος όρος είναι εκείνης της “συνήχησης” (resonance). Ο όρος «ομοιοκραδισμικότητα» ενέχει επιπλέον την ενεργητική προδιάθεση που απαιτείται για να επιτευχθεί η συσχέτιση ποιοτήτων.